Knuffelcontact

Het idee voor dit liedje kwam tot mij toen ik in 2020 in België in lockdown zat, en een volgende lockdown werkte ik het verder uit. 'Knuffelcontact' was m.i. terecht het woord van het jaar in Vlaanderen. Het is zeer ontwapenend dat de minister van volksgezondheid zich van zulk taalgebruik bedient. Een goed leider kan in momenten van crisis de maskers laten vallen en recht tot ons hart spreken.

Het lied staat stil bij de vraag welke 'ziektes' onze maatschappij en onze geest nu echt het meest plagen, en wat daarvoor dan wel de oplossing moet zijn. Het is een poging een liedje te schrijven dat ook wel door een van mijn grote voorbeelden - Bart Peeters - geschreven zou kunnen zijn.

Tekst

Het gaat de laatste tijd, niet vreselijk goed met mij,

Ik voel me heel alleen

Het is de eenzaamheid, die zich als een virus verspreidt

Ik mis de mensen om me heen

Ik krijg zo stilaan het gevoel

Het leven heeft zo geen doel

Ik weet met mezelf geen blijf

Vandaar dat ik dit liedje schrijf

REFREIN

Knuffelcontact

Geef me knuffelcontact

Ik wil knuffelcontact

Dat je mij eens goed vastpakt

Ik hou het hier niet uit

Tot je mij in je armen sluit

Ik wil knuffelcontact

Dat je mij eens goed vastpakt

Dat je mij je hart binnenlaat

Voor heel de wereld vergaat

Knuffelcontact

Geef me knuffelcontact

Het is hier kil en doods, de afstand tussen ons is zo groot,

ik sta alleen op straat

Mijn verlangen naar jou is als koorts, zeg me hoe doen we zo voort,

ik vraag de minister om raad

Ik zie je alleen in mijn dromen

Hoe kan ik hieruit komen

Maar een ding kan me genezen

Ik zeg het u bij deze

REFREIN

En als ik de tv opzet, bederft dat nog meer de pret,

enkel bloed en oorlog overal

Het is de ziekte van het haten, maar leren we van te praten,

dan raken we misschien uit dit tranendal

Hoe kunnen we verbinden

en elkaar niet meer verblinden

We komen dichter bij elkaar

Ik heb de oplossing klaar

REFREIN