Soulful Sadhak

Dit is mijn verklaring Van onafhankelijkheid Hopelijk heeft u geen bezwaren Tegen mijn eigenzinnige beleid Ja, dit is mijn vrijheidsstrijd  Ik heb voor u eigengereid Mijn ritselend revolutionaire Woordenschat tentoongespreid  Met dit hardnekkige handvest Teken ik zwart op wit en manifest Tegen saaie poëzie protest aan Ik kom op de barricaden staan  Bent u Herman de Coninck te rijk? Dan stoot ik u van de troon En roep ik luid door mijn megafoon: Zing maar een lagere toon Ik stem voor de democratisering  Van de protserige poëtisering Een stevig laxeermideel Voor de syntactische spijsvertering  In mijn taalkundige grondwet Is geen woord te gek  Ik pleit voor de inclusiviteit Van de breedsprakerigheid Mijn regering eist de versoepeling  Van de taalregeling En belastingsvermindering  Op luxe zinsconstructies Ik hou van dure woorden En houd het politieke midden Tussen zin en verzinsel Dit is mijn rechtsbeginsel Ik dicht in alle staten Die mijn verbeeldi...

Dit is mijn openingszin Het is hier dat ik begin Met lyrische zwier Je liederlijk te versieren Tot ik je voor me win  Met mijn gecharmeer Ga ik voor de hoogste eer, De poëtische prijs zo felbegeerd Ik zweer het op m'n erewoord Dit is waarvoor een dichter leeft  Ik ben een man van cultuur Het ligt in mijn natuur Ik beschrijf je stijlfiguur  Met versvormen zo puur, Maak je helemaal tureluurs Mijn zelfzekere zegswijzen Zijn zeemzoete wijsjes Die zingen als sijsjes Jij verdient de Nobelprijs Ik breng je van de wijs  Ik wil met m'n uitdrukkingen Indruk op je nalaten Je diepe taalgevoelens aanpraten Je met spreekwoorden bekoren Ik kom je rust verstoren Ik heb zin in je ronde volzinnen Ik heb op jouw mijn zinnen gezet Ik wil je verzinnen, je verzen minnen Je met uitroeptekens vastpinnen  Haal ik je met leestekens binnen? Ik wil met je tussen de lijnen Van mijn kwintijnen verdwijnen Tot je de tel kwijtraakt  Van de woordspelingen die ik maak Dan sla ik je aan de ha...

Spraakwaterval Ik bruis en raaskal Mijn woorden stromen in je oren proberen je te bekoren en komen je onschuld vermoorden Blaas maar niet te hoog van de toren! Spraakwaterval Ik luid mijn hoorngeschal over de toppen van de daken zolang ik niet in hoongelach verval getuig je van goede smaak en zal je het gelag niet betalen Spraakwaterval Welkom op dit spraakmakend galabal van de Nederlandse standaardtaal Ik ben de watertandende smaakmaker Je moet geen praatjes maken, want tegen mij heb je geen verhaal! Spraakwaterval Ik bras en ik bral Je hoort m’n tromgeroffel overal Heb je het in de smiezen als ik je trommelvliezen verknal en jij je zielenheil verliezen zal? Spraakwaterval Dit kakelbont kabaal is een kaaklende daad van klaterend woordgebraak die je haast versmaadt Het is nog net niet te laat! Spraakwaterval Weet je het laatste nieuwtje al? Het water staat je aan de lippen Je moet niet in mijn vaarwater zitten of je gaat op apegapen liggen Je kan me niet ontglippen! Spraakwaterval, Ik ...

Ik kom je verklikken  En je werkelijkheid doorprikken Stop met verhalen aan te dikken Klikspaan halve maan  Je mag niet door mijn blaadje gaan Ik zet je in je blootje En neem je in het ootje De keizer heeft geen kleren aan Verschuilt zich achter een valse naam Ik stuur je spookschrijver uit de laan Ik dring door tot de harde kern Preciezer nog dan het CERN Ik wil het bij hoog en laag zweren Wat je ook wil beweren Ik zal je je lesje wel leren Ik druk je met de neus op de feiten Zonder formaliteiten  Ik gun je geen respijt Scheld je je vooringenomenheid kwijt Je hebt het enkel aan jezelf te wijten Alles wat je zegt ben je zelf Met je kop door de helft Keikoppen maak ik het leven zuur Ik zet ze met de rug tegen de muur Hun verweer is niet van lange duur Mijn aforismen zijn geen sofismen Maken een eind aan escapisme En verstoren dogmatisme Met een vleugje Zenboeddhisme  Wat is me dat met al die -ismen? Dit is het levende bewijs In de onvoorwaardelijke wijs Dat peis en vr...

De poëet is niet van de poes Mis poes mis poes  Je kan me toch niet pakken  Hij is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken! Vanuit zijn liederrijke roes Poeiert hij pardoes  Pif, paf, Poef! Trefzeker verzen in de roos Zonder dat hij één keer bloost Pas op, hij vervoert je Te pas en te onpas Noemt je pampoeseken Met zijn dichterlijke smoezen  Heb je het in de smiezen? Terwijl hij poeslief  Zinnen zit te spinnen Dringt hij langs je oren binnen Met zijn grappen en grollen De kat krabt de krollen En wanneer je gaat snoezelen  Probeert hij het te verdoezelen  Je bent een vogel voor de kat Hij bakt je potsierlijk een poets De koetsier poetst de postkoets Voor je het weet, heeft de snoeshaan driemaal gekraaid En dan heeft ie je gepaaid Hij heeft al z'n woorden verdraaid Zijn pad met dubbele bodems bezaaid Of kraait hij te vroeg victorie? Heb je niet genoeg, verdorie Zijn zinnen zijn zo onbezonnen Je bent er haast ingestonken Geef je je zomaar gewonnen...

Ik ben op dreef de laatste week met licthjes bombastische Nederlandstalige metapoëzie met een vleugje Zen. Wat is de zin, en de onzin van poëzie? En welke kracht heeft de dichter? Hier is de volgende in de reeks:   Fantast Mieke hou je vast Hier komt de fantast Eraan met zijn bombast Hij klinkt niet altijd klankvast En schildert woorden Als een kleurrijke kwast Hij schrijft met veel bombarie, Neemt je taalgevoel op safari Is dit apekool en larie? Ontdekt de gekste creaturen Je krijgt het hard te verduren Hoelang zal dit hier nog duren? Met veel stampij Zet ie synoniemen op een rij  Is dit meer dan spielerei? Alleszins een serieus karwij Met een thesaurus Zo groot als een dinosaurus Rijmt de dichter zich Sinds mensenheugenis Tot in den treurnis Totaal de pleuris  Voor een taalkundige hoogmis  Of slaat hij echt de bal mis? Hij wordt gezocht Voor het vergezochte En wordt ervan beticht Woorden te plegen Tussen de regels van het gedicht Is dit taalgebruik ongepast? Ben je...

Mijn woorden stromen over Van woorddadige dadendrang Wat is het dat ik zo diep verlang? Sla ik op iets? Ik denk dat ik ze vang! Ik zing woordzuchtig Strijd tegen de verzuchting Ik ben nooit eens rustig Maar toch hou ik het luchtig Woord overboord! Woord overboord! Wie heeft er deze zin vermoord? De misdadiger wordt verhoord Heeft hij het slecht verwoord? Maar de hoorzitting beschadigt je gehoor Wurmt zich in je oren, draait maar door En valt niet in de kiem te smoren Zit dan toch eens stil, klinkt het in koor Het spijt me dat ik je stoor Kan ik je nog bekoren Ik heb altijd de waarheid gezworen Of heb ik m'n verstand verloren? Mijn woorden barsten open Zelfs al is de zin verzopen Ze proberen je om te kopen En zetten het op een lopen Hoezeer ze ook verdroten Ze kunnen niet worden opgesloten Laat oude koeien in hun sloten Wat heeft de jury besloten? 

Ik ben de zinloze zenzwetser Ik palaver en klets er op los uit mijn nek Ik vul je oren met drek Ik ben de verlichte oplichter Ik draai schielijk door en sticht er verwarring en nieuwlichterij met overdadige woordenbrij Mijn onzinnen zijn ondingen die liegen over verlossing en in kromme zinsbegoocheling de waarheid driewerf verloochenen Pas op voor valse profeten je zou beter moeten weten Wie is er klaar voor het gevaar van de zenzwendelaar? Mijn onzalig gezwans houdt geen steek en geeft je geen kans Je ontspringt maar net de dans Dit is gezellig gezenzever van een dromer, een zwever, zijn hoofd in de wolken zijn taal niet meer te vertolken Mijn eindeloos gemijmer doet je brein wegkwijnen Dit valt niet te rijmen Ik probeert je te lijmen Je kan het zo gek niet verzinnen Er valt niks tegen te beginnen Ik heb ze niet allemaal op een rij Het einde is nabij   Zoals Lucebert schreef, " Ik ben geen lieflijke dichter. Ik ben de schielijke oplichter." Wat maak ik mezelf en jullie eigen...

Dharmadonder De Dharma dondert je van boven tot onder wonder boven wonder als bij heldere hemel En hoe meer je je verwondert, vraag je: Is gewoon dan zo bijzonder? Hoe heb ik mezelf zo bedonderd? De Dharma keert je ondersteboven en binnenste buiten Haalt je innerste uit en naar je verstand kan je fluiten Breekt al je ruiten is schuldig en gaat altijd vrijuit De Dharma overdondert je oorverdovend stil als het klappen van één hand - Boem, paukenslag - een klop van de Zenstok je krijgt een slag van de molen Alle gekheid op een stokje! De Dharma verkondigt je volmondig de werkelijkheid Praat je niet naar de mond Breek haar de bek maar open! Je kan het niet meer ontlopen Het gouden kalf is al lang verzopen Heb je het gesnopen? De Dharma verkapt vakkundig je vakjes naar de vaantjes En verklapt uitbundig waarom je in de waan was Na het feest komt de vaatwas ‘t Is tijd dat het gedaan was En je slechte bui van de baan was  

Liefste Ellen, Ik werd vandaag wakker en jij niet meer Ondraaglijk gaat het lijden over en weer Ik was half verdoofd Jouw vuur was al gedoofd Jij kon geen pijnstillers vragen Jouw pijn was niet te verdragen Hoe kan ik voortleven als jij, tot wanhoop gedreven, door wonden die lagen te gapen terwijl ik lag te slapen ons midden verliet Hoe ga ik om met dit verdriet? De één viert z’n trouw de ander dompelt zich in rouw Ze bouwen een huis maar jij kwam niet voorbij de ruwbouw Een kind wordt geboren een kind overlijdt En wij zitten hier met wroeging en spijt Het is een geschiedenis die zich herhaalt hebben wij dan allemaal gefaald? Of was het misschien wel de maatschappij die geen plek heeft, voor mensen als jij? Op wie zullen we het steken Kunnen we de cirkel doorbreken? Je nam je antwoorden mee in het graf Hoe maken wij ze nu verder af? Ik wil vloeken, dit is hard Kreeg je maar een nieuwe start Ellen, ik wil voor je leven en andere kansen geven die jij niet hebt gehad omdat het leven jouw ...

Ik ben de zinderende zinzinger Ik zinzinder, hier ginder in iedere zin Verzengende zenverzen Dreunen denderend van de bergen Zwermen wervelend door het zwerk Geven je woorden werk Mijn zin brengt geen zekerheid mee Mijn zin tuigt je zinnen af Zweert de vaste zinsbouw af Mijn zin bezweert je, verbouwereert je verzint en verzwijgt niets verliest noch verkrijgt iets Is verziend en toch dichtbij Mijn zin maakt je blij Mijn zin maakt je vrij Kan je deze zin ontleden? Hij is in het voltooide heden de zin van je leven Hou op met te streven Je kan er een puntje aan zuigen Er valt niets meer te verbuigen Of je einde zal buiten zinnen zijn Dan zal er niets meer te beginnen zijn Dit is het einde van ‘s zins zijn Hier zet ik een punt aan de lijn en eindig ik mijn refrein.

Het idee voor dit liedje kwam tot mij toen ik in 2020 in België in lockdown zat, en een volgende lockdown werkte ik het verder uit. 'Knuffelcontact' was m.i. terecht het woord van het jaar in Vlaanderen. Het is zeer ontwapenend dat de minister van volksgezondheid zich van zulk taalgebruik bedient. Een goed leider kan in momenten van crisis de maskers laten vallen en recht tot ons hart spreken. Het lied staat stil bij de vraag welke 'ziektes' onze maatschappij en onze geest nu echt het meest plagen, en wat daarvoor dan wel de oplossing moet zijn. Het is een poging een liedje te schrijven dat ook wel door een van mijn grote voorbeelden - Bart Peeters - geschreven zou kunnen zijn. Tekst Het gaat de laatste tijd, niet vreselijk goed met mij, Ik voel me heel alleen Het is de eenzaamheid, die zich als een virus verspreidt Ik mis de mensen om me heen Ik krijg zo stilaan het gevoel Het leven heeft zo geen doel Ik weet met mezelf geen blijf Vandaar dat ik dit liedje schrijf REFR...

Al jarenlang lijd ik aan sociale angst. Voilà, het is eruit. Mogelijk verbaast dat u. Ik denk niet of dat ik dat al aan veel mensen heb verteld. Om eerlijk te zijn, ik heb het ook jarenlang bij mezelf ontkend en gedaan alsof het er niet was. Theorie Sociale angst of sociale stress is een conditie waarbij de eenvoudige aanwezigheid van andere mensen je stresseert. Sociale angst is meer dan gewoon verlegenheid. Het is een pathologische aandoening waarbij je je moeilijk kan ontspannen in de aanwezigheid van anderen en je je constant zorgen maakt over hoe je je moet gedragen. Het is pathologisch in die zin dat je rationeel beseft dat het onzinnig is, maar dat je er geen controle over hebt. Je lichaam interpreteert de aanwezigheid van anderen eenvoudigweg als een stressprikkel, als een bedreiging. Voor mensen met deze conditie is het vermoeiend om zich onder de mensen te begeven. Ze moeten steeds op hun hoede zijn. Hechte vriendschappen sluiten is moeilijk, laat staan relaties. Als kind of...

I live simply I have enough I am enough Ik stootte onlangs op dit citaat. De eerste twee zinnen zijn altijd relatief makkelijk voor mij geweest, de derde veel minder. Eerst wou ik hier een zenmeester worden, die altijd alles onder controle had en altijd zijn rust bewaarde. Toen ik erachter kwam dat dat nastreven veeleer een averechts effect had en ik juist de dingen op me af moest laten komen, begon ik eindelijk meer rust te ervaren. Maar toen ik die rust dan had, dacht ik dat het tijd was om mij op iets anders te richten, meer bepaald op ‘de ander’ en dat ik meer mijn best doen om sociaal te zijn en er te zijn voor anderen. Maar ook daar, hoe meer ik het probeerde, hoe meer moeite het me kostte en hoe verder ik van mijn doel verwijderd leek (Hoe doe je dat, ‘er volledig voor een ander zijn’, klinkt vrij onmogelijk eens je erover begint na te denken.) Tot ik las: I am enough. Gijs, je bent zoals je bent en je bent genoeg, sociaal genoeg, empathisch genoeg. En dat is niet perfect, maar...

Weet je, heel mijn leven lang droeg ik een zakdoek in mijn broekzak. Waar ik ook ging, wat ik ook deed, ik had altijd mijn zakdoek mee. Zelfs toen ik een tiener werd, en zakgeld kreeg, dan dacht ik er toch nog eerder aan om mijn zakdoek in mijn broekzak te steken dan mijn portefeuille. En toen de gsm opkwam, durfde ik mijn gsm wel al eens thuis laten (ik was nooit iemand die met de massa meeheulde, weet je), maar mijn zakdoek, nee, die moest ik altijd bij hebben. Zo had ik het van mijn vader geleerd. Hij had ook altijd een zakdoek bij zich. Altijd als ik voelde dat er snot in mijn neus zat, moest ik snuiten. Dat snot hoorde daar immers niet, het was vies, het irriteerde me. En elke avond, wanneer ik weer maar eens naar een volgesnoten zakdoek keek, dacht ik: "Dat blijft maar komen. Wanneer gaat dat nu eindelijk eens gedaan zijn? Wanneer ga ik nu eindelijk eens vrij kunnen ademhalen?" Nee, ik deed het niet voor mijn plezier die zakdoek in mijn broekzak steken. Eigenlijk wou ik...

Vandaag vast ik. Volledig. Vandaag eet ik niets. Niets. Vandaag is het Goede Vrijdag, de vastendag bij uitstek. Vandaag wil ik Christus die op het kruis stierf gedenken. Vandaag wil ik lijden met de Christus. Vandaag wil ik lijden met iedereen in de wereld die lijdt. De Vasten zijn populair. Nog steeds. Het valt me op dat – tezamen met Kerstmis – de vasten wellicht één van de weinige christelijke gebeurens zijn die volledig “ontkerstend” worden en als dusdanig levensvatbaar blijven in deze ontkerkelijkte wereld. Dieetregels zijn populair in elke religie, en des te meer in de hedendaagse cultus van het individu waarin de reclameborden – een soort hedendaagse farizeeën – dicteren dat je moet lijden om dat goddelijke lichaam te krijgen. Dat brengt me bij de vraag: waarom vasten wij? Vasten lijkt iets met lijden te maken hebben. Lijden voor seks en succes, de hemel op aarde van onze moderne cultuur die binnen handbereik is als we eenmaal dat goddelijke lichaam hebben? (Opmerkelijk genoeg a...