Soulful Sadhak

Spraakwaterval Ik bruis en raaskal Mijn woorden stromen in je oren proberen je te bekoren en komen je onschuld vermoorden Blaas maar niet te hoog van de toren! Spraakwaterval Ik luid mijn hoorngeschal over de toppen van de daken zolang ik niet in hoongelach verval getuig je van goede smaak en zal je het gelag niet betalen Spraakwaterval Welkom op dit spraakmakend galabal van de Nederlandse standaardtaal Ik ben de watertandende smaakmaker Je moet geen praatjes maken, want tegen mij heb je geen verhaal! Spraakwaterval Ik bras en ik bral Je hoort m’n tromgeroffel overal Heb je het in de smiezen als ik je trommelvliezen verknal en jij je zielenheil verliezen zal? Spraakwaterval Dit kakelbont kabaal is een kaaklende daad van klaterend woordgebraak die je haast versmaadt Het is nog net niet te laat! Spraakwaterval Weet je het laatste nieuwtje al? Het water staat je aan de lippen Je moet niet in mijn vaarwater zitten of je gaat op apegapen liggen Je kan me niet ontglippen! Spraakwaterval, Ik ...

Dharmadonder De Dharma dondert je van boven tot onder wonder boven wonder als bij heldere hemel En hoe meer je je verwondert, vraag je: Is gewoon dan zo bijzonder? Hoe heb ik mezelf zo bedonderd? De Dharma keert je ondersteboven en binnenste buiten Haalt je innerste uit en naar je verstand kan je fluiten Breekt al je ruiten is schuldig en gaat altijd vrijuit De Dharma overdondert je oorverdovend stil als het klappen van één hand - Boem, paukenslag - een klop van de Zenstok je krijgt een slag van de molen Alle gekheid op een stokje! De Dharma verkondigt je volmondig de werkelijkheid Praat je niet naar de mond Breek haar de bek maar open! Je kan het niet meer ontlopen Het gouden kalf is al lang verzopen Heb je het gesnopen? De Dharma verkapt vakkundig je vakjes naar de vaantjes En verklapt uitbundig waarom je in de waan was Na het feest komt de vaatwas ‘t Is tijd dat het gedaan was En je slechte bui van de baan was  

Liefste Ellen, Ik werd vandaag wakker en jij niet meer Ondraaglijk gaat het lijden over en weer Ik was half verdoofd Jouw vuur was al gedoofd Jij kon geen pijnstillers vragen Jouw pijn was niet te verdragen Hoe kan ik voortleven als jij, tot wanhoop gedreven, door wonden die lagen te gapen terwijl ik lag te slapen ons midden verliet Hoe ga ik om met dit verdriet? De één viert z’n trouw de ander dompelt zich in rouw Ze bouwen een huis maar jij kwam niet voorbij de ruwbouw Een kind wordt geboren een kind overlijdt En wij zitten hier met wroeging en spijt Het is een geschiedenis die zich herhaalt hebben wij dan allemaal gefaald? Of was het misschien wel de maatschappij die geen plek heeft, voor mensen als jij? Op wie zullen we het steken Kunnen we de cirkel doorbreken? Je nam je antwoorden mee in het graf Hoe maken wij ze nu verder af? Ik wil vloeken, dit is hard Kreeg je maar een nieuwe start Ellen, ik wil voor je leven en andere kansen geven die jij niet hebt gehad omdat het leven jouw ...

Ik ben de zinderende zinzinger Ik zinzinder, hier ginder in iedere zin Verzengende zenverzen Dreunen denderend van de bergen Zwermen wervelend door het zwerk Geven je woorden werk Mijn zin brengt geen zekerheid mee Mijn zin tuigt je zinnen af Zweert de vaste zinsbouw af Mijn zin bezweert je, verbouwereert je verzint en verzwijgt niets verliest noch verkrijgt iets Is verziend en toch dichtbij Mijn zin maakt je blij Mijn zin maakt je vrij Kan je deze zin ontleden? Hij is in het voltooide heden de zin van je leven Hou op met te streven Je kan er een puntje aan zuigen Er valt niets meer te verbuigen Of je einde zal buiten zinnen zijn Dan zal er niets meer te beginnen zijn Dit is het einde van ‘s zins zijn Hier zet ik een punt aan de lijn en eindig ik mijn refrein.

Zie een zin Zen. Zin is. Zen is. Zo. Zen is zijn. Zen is doen. Zen is niet proberen. Zen is gewoon gaan. Zen is bam erop. Zo Zen. Zen rechtoe rechtaan. Direct, geen compromis. Zen simpelweg. Zen is geen illusies. Zen is no nonsense. Zen is zoals het is. Zonder franjes. Zonder verhaal. Doodgewoon Zen. Zie je zin Zen. Zen is jezelf zijn. Zen is spontaan. Zen is intuïtief. Zen is goesting. Lachen zingen dansen springen, al vergaat rondom je de wereld. Zen in het oog van de orkaan. Zen zindert. Een mep in je gezicht. Baf. Een grote rode vod. Leven zonder voorbehoud. Zen zet alles op het spel, elk moment. Een emmer ijskoud water in de ochtend. Zen alsof je leven ervan afhangt. Eén zin, Zen. Zen is een en onverdeeld. Zen is geheel en al. Zen is af. Les jeux sont faits, rien ne va plus . Zen is niet de tel bijhouden, niet optellen of aftrekken. Is gelijk aan is gelijk aan. Zie een zin Zen. Zen is geen grammatica, geen taal. Roepen zonder woorden. Een dubbelpunt zonder vervolg. Geen aanhaling...

There was a master who was renowned for his rather unorthodox techniques. They said he would often submit his students to the most extreme trainings. Many of his students dropped out of his classes completely bewildered or just went mad. One day a young man went up to the master and asked him to become his student. The master replied he would only take him on as a student if he would be willing to accept anything that would come. At this the young man became insecure, because he had heard of the master's reputation, and left, asking for some time to think about it. A long time the young man pondered over his decision, and finally he was able to gather all his courage. He went back to the master and told him he was ready to become his student, he was willing to accept anything that would come. "Then, I have nothing more to teach you," replied the master. At that moment the young man became enlightened.

Is het niet allemaal als in een gedicht? Herman de Coninck Wat als het enige wat er was dit gedicht was, deze letters op dit papier? Wat als de wereld rondom je verdween, en je enkel overbleef met dit gedicht? Wat als je bleef zitten in het luchtledige van jou en dit gedicht? Je wereld ging dicht in dit gedicht. Dan zou ik niet bestaan. Behalve in deze letters op dit wit papier. Dan zou ik enkel door jou tot leven gebracht worden. Dan zou ik  nu in jouw hoofd zitten. – Hoe voelt dat, zo'n dichter in je hoofd? Zit dat comfortabel? – Dan zou ik nu dit gedicht maken in jouw hoofd. Of zou je het dan zelf maken? Dan zou dit gedicht enkel bestaan dankzij jou. Want als er niemand was om het te lezen, zou het er dan wel zijn? En dan zou jijzelf ook enkel bestaan dankzij dit gedicht. Want als je dit niet zou kunnen lezen, wat zou je dan doen, als er niets anders was? Wat zou je dan zijn? Dan zou ook jij in dit gedicht zijn – hier , achter dit streepje, of daar, voor dat vraagteken, lekker d...

Hij danste. Niet dat hij zich op een bijzonder manier bewoog, maar hij danste. Je kon het niet aan hem zien dat hij danste, maar hij danste. En als je het hem zou vragen, dan zou hij zeggen dat hij danste. Hij begon te stappen. Dansend. Als een danser zette hij de ene voet voor de ander. Met elke vezel van zijn lichaam, ook de vezels die hij niet bewoog, bewoog hij zijn benen. Met elke hersencel in zijn hoofd, ook de cellen die niet nadachten – vooral de cellen die niet nadachten – stapte hij. Hij stapte alsof zijn leven ervan afhing. Hij stapte alsof hij zijn hele leven uitdrukte in deze stappen, alsof deze stappen zijn leven waren. En zijn stappen leefden. En zijn benen dansten door de lucht, en zijn benen dansten met de lucht. Hij kwam haar tegen. Ze sprak hem aan. Hij zong. Niet dat hij op een bijzondere manier sprak, maar hij zong. Ze kon het niet aan hem merken dat hij zong, maar hij zong. En als ze het hem gevraagd zou hebben – wat ze misschien beter gedaan had, dan zou ze hem...