Soulful Sadhak

Often in live, we find ourselves stuck in our longing for ‘that one thing’. That ‘one thing’ can be anything: a relationship, a job, a diploma, or anything else we want to achieve. When we are stuck in this longing, it seems like nothing else really matters. It is always there in the back of our minds, consuming our energy, often without us even being aware of it. We tell ourselves we just need to have that one thing and only then we will be happy, then we will be where we need to be. At the same time it seems very hard to achieve. No matter how hard we try, it is always just out of reach. It seems to slide through our fingers like water. We tell ourselves we need to try just a little harder or maybe in a slightly different way, and then we will be fine. At the same time we seem to beat ourselves up for not getting it. We start creating a whole story around it. Why is it so hard for me? What is wrong with me? We start comparing ourselves. Everyone else seems to have it, so why can’t I?...

Weet je, heel mijn leven lang droeg ik een zakdoek in mijn broekzak. Waar ik ook ging, wat ik ook deed, ik had altijd mijn zakdoek mee. Zelfs toen ik een tiener werd, en zakgeld kreeg, dan dacht ik er toch nog eerder aan om mijn zakdoek in mijn broekzak te steken dan mijn portefeuille. En toen de gsm opkwam, durfde ik mijn gsm wel al eens thuis laten (ik was nooit iemand die met de massa meeheulde, weet je), maar mijn zakdoek, nee, die moest ik altijd bij hebben. Zo had ik het van mijn vader geleerd. Hij had ook altijd een zakdoek bij zich. Altijd als ik voelde dat er snot in mijn neus zat, moest ik snuiten. Dat snot hoorde daar immers niet, het was vies, het irriteerde me. En elke avond, wanneer ik weer maar eens naar een volgesnoten zakdoek keek, dacht ik: "Dat blijft maar komen. Wanneer gaat dat nu eindelijk eens gedaan zijn? Wanneer ga ik nu eindelijk eens vrij kunnen ademhalen?" Nee, ik deed het niet voor mijn plezier die zakdoek in mijn broekzak steken. Eigenlijk wou ik...